Massa astratta aggrovigliata plasmata da luce e ombra cangianti

ก้อนรุงรังและศิลปะแห่งเงา เป็นเพียงก้อน "นิสัย" ที่ไหลหลาก รกรุงรัง... เกินถากหรือขัดสี จากอดีตไร้นามถึงวินาที ตามวิถี "เหตุปัจจัย" ไม่เคยรอ มืดหรือสว่าง... ก็แค่กลไกชุด ไม่มีจุดเริ่มจบให้เติมต่อ ยามทำดี "อีโก้" ก็แฝงรอ คอยพะนอแอบอ้างสร้างตัวตน ศิลปะเงาพรางอันเหนื่อยล้า คอยตัดสินบีบคั้นทุกแห่งหน แท้คือความ "ไร้เจ้าของ" ในร่างคน เพียงกลุ่มก้อนอลวน... ในจักรวาล ไร้คนผิด ไร้คนถูก ให้แบกรับ เป็นเพียงบทลำดับ... ตามสืบสาน ก้อนรุงรังเคลื่อนไปในชั่วกาล จบเหตุการณ์... ก็ว่างเปล่า เท่าเดิมเอย from this poem create an art, no text.

monochrome