새벽 전장에서 군대와 마주 선 전사

కురుక్షేత్రం… ఉదయం సూర్యుడు మెల్లగా ఉదయిస్తున్నాడు. యుద్ధభూమి అంతా సైన్యాలతో నిండిపోయి ఉంది. శంఖాలు మోగుతున్నాయి… గుర్రాల కాళ్ల శబ్దం, రథాల గర్జన… గాలి కూడా ఉత్కంఠతో నిలిచిపోయినట్టుంది. Arjuna తన రథంలో నిలబడి ఎదుట చూస్తున్నాడు. అతని కళ్లలో ఆవేశం కాదు… ఆలోచన. భయం కాదు… బాధ. ఎదుట ఉన్నవారు శత్రువులు కాదు… తన కుటుంబం. తన గురువు. తన బంధువులు. “కృష్ణా… నా చేతుల్లో ఉన్న ఈ గాండీవం… ఇప్పుడు భారంగా అనిపిస్తోంది,” అని అతను మెల్లగా అంటాడు. రథసారథిగా నిలిచిన Krishna చిరునవ్వు నవ్వుతాడు. అతని కళ్లలో ప్రశాంతత… లోపల అనంత జ్ఞానం. “అర్జునా… నువ్వు చూసేది శరీరం మాత్రమే. ఆత్మ ఎప్పుడూ చనిపోదు,” అని శాంతంగా చెబుతాడు. అర్జునుడు కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరుగుతాయి. ఎదుట Bhishma, Drona కనిపిస్తున్నారు. వారిని గాయపరచాలనే ఆలోచన కూడా అతనికి అసహ్యం. “వాళ్లను చంపి గెలిచే రాజ్యం నాకు వద్దు కృష్ణా…” అని అతను గాండీవాన్ని కిందకు వదిలేస్తాడు. ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. గాలి ఆగిపోయినట్టుంది. కృష్ణుడు ముందుకు చూస్తూ, గంభీరంగా మాట్లాడటం ప్రారంభిస్తాడు. “నీ కర్తవ్యాన్ని మరిచిపోకు అర్జునా. నీకు ఉన్న హక్కు కేవలం పని మీదే… ఫలితం మీద కాదు. ధర్మం కోసం నిలబడటం నీ బాధ్యత.” అचानकగా చుట్టూ ప్రపంచం మారినట్టుగా అనిపిస్తుంది. కృష్ణుడి రూపం ప్రకాశిస్తుంది. విశ్వరూపం చూపినట్టు, అనంత శక్తి అతని చుట్టూ విరాజిల్లుతుంది. అర్జునుడు ఆశ్చర్యంతో చూస్తాడు… భయం క్రమంగా ధైర్యంగా మారుతుంది. మళ్లీ యుద్ధభూమి కనిపిస్తుంది. శంఖాలు మళ్లీ మోగుతున్నాయి. సైన్యాలు సిద్ధంగా ఉన్నాయి. అర్జునుడు మెల్లగా గాండీవాన్ని ఎత్తుకుంటాడు. ఈసారి అతని చేతులు కంపించవు. “నా సందేహాలు పోయాయి కృష్ణా… నేను సిద్ధం,” అని గట్టిగా అంటాడు. కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో రథాన్ని ముందుకు నడిపిస్తాడు. ఒక గొప్ప శంఖనాదం… యుద్ధానికి సంకేతం. ధూళి ఎగురుతోంది… బాణాలు గాల్లో విసురుతున్నాయి… కురుక్షేత్రం యుద్ధం ప్రారంభమవుతోంది. వాయిస్ ఓవర్ మెల్లగా వినిపిస్తుంది: “ప్రతి మనిషి జీవితంలో ఒక కురుక్షేత్రం ఉంటుంది… అక్కడ మన భావోద్వేగాలు ఒక వైపు… మన కర్తవ్యం మరో వైపు నిలుస్తాయి. గెలిచేది ఎవరు అనేది మన నిర్ణయం.” స్క్రీన్ నెమ్మదిగా బ్లాక్ అవుతుంది… “ధర్మం ఎప్పుడూ పరీక్షిస్తుంది… కానీ చివరికి అదే గెలుస్తుంది.”